— Haro Kraak

Ik krijg jou nog wel

Ed is nooit bang. Niet als hij aan het werk is tenminste. ‘Verhoogde spanning’, daar heeft hij weleens last van, als hij tegenover een groep van honderd relschoppers staat. Ed zit sinds een jaar of vijf bij de Mobiele Eenheid. Hij is een man van 45 met een kale kop en een klein sikje onder zijn lip. Bij hem thuis, net buiten Rotterdam, spreek ik met hem af. Hij draagt een rode polo en witte All Stars. Als ik binnenkom staat Opsporing Verzocht aan. Ed zet een espresso voor me en praat honderduit.

Ongeveer één keer per maand wordt Ed opgeroepen en dan kan het gebeuren dat hij een paar ferme tikken uitdeelt. Spijt van te hard handelen heeft hij nooit: “Eerder andersom, dat je spijt hebt dat je niet wat harder hebt opgetreden. Soms worden er dingen gedaan die echt niet kunnen.”

Wat kan dan echt niet?

Ed: Op het moment dat jij ziet dat dezelfde persoon de hele tijd met stenen aan het gooien is, wordt die gewoon aangehouden. Niet dat dat altijd lukt. Als dertig mannen met stenen gooien, dan houdt het op. Maar vergis je niet, aan de hand van beelden komen die gasten later nog aan bod. Dat heb je ook gezien bij de laatste grote rellen bij Feyenoord – Ajax. Op die beelden zie je dat een klein groepje ME’ers wordt verdreven door een behoorlijk grote groep supporters. Ik heb die ellende van heel dichtbij meegemaakt. Op dat moment kun je niet iedereen aanhouden die over de schreef gaat. Die worden later nog wel opgepakt.

Maak je dat vaak mee, dat je verdreven wordt door een grotere groep?

Je bent altijd in de minderheid. Het is een golfbeweging. Je chargeert, doet weer een paar stappen terug. Tuurlijk heb je momenten dat de spanning hoog oploopt. Feyenoord speelde ‘s avonds tegen de Poolse club Lech Poznan. Stenen vlogen door de lucht. Dat is ontzettend vervelend, want je ziet ze niet aankomen. De lucht is zwart, een steen is grijs, dus dan is het maar hopen dat-ie niet op je hoofd of je schouder terechtkomt. Dan heb je weliswaar een helm op, maar een halve stoeptegel voel je heus wel.

Ben je weleens overmeesterd?

Nee, eigenlijk nooit. Dat zie je in Nederland weinig gebeuren. Als je die rellen ziet in Spanje en Griekenland, daar gaat het vaak fout. Het is zo massaal, dat je zowel aan de voor- als achterkant ellende hebt. Dat maakt het heel eng. Vroeger met krakers was het veel heftiger. Maar dat hebben we al heel lang niet gehad.

Mensen zijn niet boos genoeg meer?

Dat durf ik niet te zeggen. Het is anders. Krakers waren fanatiek. Met de havenstakingen was dat precies zo. Ik was daar niet bij, maar dat ging verschrikkelijk los. Dan denk je als ME’er echt niet: ik heb een vuurwapen, een lange lat, een helm, een schild; ik ben onoverwinnelijk, ik sta 1-0 voor. Echt niet.

Maar je bent nooit bang?

Nee, niet echt. Bijvoorbeeld die stenen in de nacht. Er gaat wel door je heen: wat gebeurt er met mijn nek als ik zo’n tegel op mijn helm krijg? Of op mijn schouder? Dat schiet door je heen. Wij zijn goed bewapend, maar je trekt niet zomaar je vuurwapen.

Zoals bij Hoek van Holland?

Precies, maar dat waren gewone politiemensen. Ik was zelf later. Ik had dienst die nacht en toen werd het spoed en ben ik als de sodemieter daar naartoe gegaan. Het is snel voorbij. Maar vergis je niet, een minuut in die dreiging is echt heel lang. Heel vervelend. Ik kan me goed voorstellen hoe die collega’s zich daar gevoeld hebben. Die waren beduidend in de minderheid. Ze droegen geen helmen en er werd vol met flessen gegooid. En die voelden zich zo in het nauw gedreven dat ze op een gegeven moment hun vuurwapens gebruikten.

Dat blijft je wel achtervolgen, of niet?

Ja, er zijn wel meerdere collega’s die daar behoorlijk last van hebben gehad. Het gebeurt niet heel veel, gelukkig. Meestal gebruik je de lange latten of het schild. Traangas wordt ook niet vaak ingezet.

Dus die verharding van de maatschappij valt wel mee?

Nee, die vind ik niet meevallen, want het respect tussen mensen onderling, maar ook naar een ME’er of een agent, dat is er gewoon niet. Ik vind het eigenlijk van de zotte dat men denkt: oh de ME is er, dat wordt knokken. Waarom? Op het moment dat het niet nodig is, denk jij dat ik iemand zomaar een paar knallen ga geven? Onzin.

Als ik uit de ArenA kom en er staat zo’n haag van ME’ers, dan loop ik daar ook minder ontspannen.

Ja, maar dan staan ze er verkeerd gepositioneerd. Ze mogen best aanwezig zijn. Dat vind ik wat anders. Als ik rustig bij mijn auto sta op het voorplein van de Kuip, dan loop ik rustig langs iedere supporter en iedere supporter kan rustig langs mij lopen. Zonder dat er ook maar iets aan de hand is. Zo zou het moeten kunnen. Het is triest dat mensen denken: de ME is er, dus dat wordt knokken.

Er is een gebrek aan respect voor autoriteit?

In Nederland wel, denk ik. Ik ben ook in Tsjechië geweest en die ME ziet er totaal anders uit daar. Dat straalt echt uit: hier moet je geen grappen mee maken. Daar blijf je graag uit de buurt. Dat is puur de uitdossing. Ze zijn helemaal in het zwart gekleed en dragen bivakmutsen onder hun helm. En de protectie over hun kleding in plaats van eronder. Je ziet de scheenbeschermers en de armkappen. Angstaanjagend.

Vind je dat goed? Moet de ME harder optreden?

Nee, niet zozeer. Maar het vervolg moet anders. Als iemand zich schuldig maakt aan een misdrijf, moet er harder gestraft worden. Daar ben ik zeker voor. Soms word ik uitgescholden voor kankerjood. Zo’n gast houden we aan en geven we gelijk een goeie boete. 500 of 600 euro. Dan vraag ik me af of ze het nog een keer zullen zeggen. Als je een boete geeft van 50 euro, is het een ander verhaal.

Sla je er zelf weleens op los?

Tuurlijk. Ja hoor, dat gebeurt. Maar ik heb nooit iemand het ziekenhuis in geslagen.

Je ziet wel vaak beelden, ook van vorige week in Haren, dat mensen die op de grond liggen tikken krijgen.

Dat zijn geen goede beelden. Maar het verbaast me niets dat dat fout is gegaan. Die mensen hadden nooit allemaal met de trein en de bus in Haren afgezet mogen worden.

En dan zie je tieners fietsen gooien op ME’ers, wat denk je dan?

Die moeten ze aanpakken, natuurlijk. Maar dat verschilt landelijk. In Rotterdam zijn we niet zo terughoudend. Hier hoef je niet drie keer een fiets op een ME’er te gooien, want dan ga je echt knallen krijgen. Dan gebeurt er echt iets met jou als ME’er, in je lichaam. Dat je denkt: wacht maar vriend, als ik jou dadelijk te pakken heb dan kan je het krijgen. Het is adrenaline, dat doet wat met je, zeker. Het laat je niet koud.

 

0 comments
Submit comment