— Haro Kraak

‘Kijk maar wat je ervan vindt, bitch. Ik heb toch al betaald gekregen.’ Het optreden in de Bitterzoet in Amsterdam is ten einde en Ome Omar neemt afscheid van het publiek. Een kwartier eerder zei hij nog: ‘Ik hou van jullie, met heel m’n hart en shit.’ 

Read More

Een lege groezelige kamer, een bank en een vierkante tv. Het decor van Beavis and Butt-Head is onveranderd, net als de puberjongens zelf. Butt-Head op links, met bruin haar, een overdaad aan tandvlees, een grijs AC/DC T-shirt en in rode korte broek. Rechts de blonde Beavis, met puntige kin en dito neus, een T-shirt met Metallica-opdruk en een constante behoefte aan erkenning van Butt-Head. De buis staat afgestemd op MTV. De zender waar de nadruk niet langer op videoclips maar op reallifesoaps ligt. Het oude recept werkt beter dan ooit: het huidige televisieaanbod schreeuwt om satire. 

Read More

‘Ik pak hierna wel even Man U, oké?’ Toine van Peperstraten kijkt Tom van ‘t Hek aan. Die knikt. Op de achtergrond luidt verslaggever Frank Wielaard het rustsignaal bij FC Twente – Feyenoord in. Dan zet Van Peperstraten zijn microfoon aan en meldt dat Manchester United op een 2-0 voorsprong staat tegen Wolverhampton. Van ‘t Hek: ‘En wij gaan weer naar Utrecht tegen Groningen, 1-1 inmiddels, Richard.’ Uit de regiekamer roept iemand: ‘Manchester 3-0!’ 

Read More

H.J.A. Hofland (1927) is geboren in Rotterdam, groeide op tussen het puin van de bombardementen en vertrok daarna naar Amsterdam. Hij begon in 1953 op de Nieuwezijds Voorburgwal bij het Algemeen Handelsblad, dat later het NRC Handelsblad werd, na een fusie met de Nieuwe Rotterdamse Courant. Bijna zestig jaar later verschijnen nog elke week drie columns van zijn hand. Hofland, door vakgenoten uitgeroepen tot “journalist van de eeuw”, woont nog altijd in Amsterdam en gaat graag met de tram. 

Read More

Eigenlijk wil hij er niet meer over praten. Zijn oorlogsverklaring aan Twitter was juist bedoeld om nooit meer een antwoord op die ene vraag te hoeven geven: waarom zit je niet op Twitter? Nu heeft schrijver Daan Heerma van Voss (1986) het er voortdurend over. Hij publiceerde een betoog tegen Twitter in nrc.next en zette een filmpje van dezelfde strekking op YouTube. Hij wilde Twitter vanuit literair opzicht “stuk maken”. Als protest knipte hij zijn nieuwe roman, Zonder tijd te verliezen, in fragmenten van 140 tekens en plaatst ze één voor één op het medium. Een vernieling van zijn eigen werk, om zijn punt te maken. Een monnikenwerkje zou je denken, maar hij doet het niet zelf. “Ik weet eigenlijk niet hoe het werkt. De linksback van mijn voetbalteam is er handig mee. Hij heeft er een app voor gemaakt.” 

Read More

Het is voor hem beter als hij niets is, want dan kan hij alles zijn. Op feestjes moest Ernst-Jan Pfauth (1986) altijd uitleggen wat hij nou precies deed. Dat stopte toen hij chef internet werd bij het NRC Handelsblad. Dat begrepen de mensen wel. Nu is hij weer fijn vaag. Hij werkt samen met twee anderen aan een internetonderneming, Brainsley, waarmee hij het web overzichtelijker wil maken, “Google beter maken”, zoals hij zelf zegt. Daarnaast schrijft hij columns voor nrc.next, blogt hij over “nerds die de wereld veroveren” en runt hij zijn eigen boekenclubje, Literaturfest, met podcasts en bijeenkomsten in De Rode Hoed. Aan ambitie geen gebrek bij Pfauth: “Uiteindelijk wil ik iets doen wat de hele westerse wereld aangaat.” 

Read More

Emeritus hoogleraar André Köbben weegt zijn woorden voorzichtig, want er staat veel op het spel. Door bedrog is het vertrouwen in de wetenschap tanende. Volgens de commissie Levelt heeft de Tilburgse hoogleraar Diederik Stapel gegevens van ten minste dertig artikelen gefingeerd. De 86-jarige Köbben weet waar hij het over heeft, hij is de eerste in Nederland die fraude in de wetenschap serieus aan de kaak stelde. Het boek dat hij samen met Henk Tromp over het onderwerp schreef, treffend getiteld De onwelkome boodschap, veroorzaakte in 1999 een hoop commotie. “Je moet impopulaire dingen durven zeggen.” 

Read More

Het is hommeles in krantenland. De twee belangrijkste kwaliteitskranten van ons land, NRC Handelsblad en de Volkskrant, maken zich zorgen over hun slinkende invloed en dito inkomsten. Beiden hebben grote veranderingen ondergaan om zich beter in de markt te zetten – de overstap van broadsheet naar compact, nieuwe katernen en nieuwe hoofdredacteuren – maar zijn hierdoor vooral meer op elkaar gaan lijken. Om het tegendeel te bewijzen trekken ze tegen elkaar ten strijde. In de publieke arena – het liefst die van De Wereld Draait Door – vechten ze hun concurrentie uit.

Read More

Dit huis ruikt naar rookworst, zeggen ze. Ga er maar aan staan.
Ik vind dat niet leuk om te horen. Een huis hoort naar eikenhout te ruiken. Of naar verse bloemen. Misschien naar natte hond. Maar niet naar rookworst. Liever nog naar suddervlees. Of stroganof. Dat eten wij soms.
Bij rookworst denk ik aan de Hema. Aan zo’n papiertje met vetvlekken. Aan Franse mosterd in een plat zakje en aan een vol gevoel. Rookworst doet mij denken aan die stomme woordgrap. Rookworst zonder r is ook worst, zeggen ze dan. Flauw vind ik dat. Ik lach niet mee.
Dit huis heeft niks met rookworst van doen. Dit is mijn huis. Ik woon hier en ik ruik niks. Ik vind het hier fijn.

Read More